W Superstacji, niegdyś enfant terrible polskiej telewizji, a dziś zyskującej stopniowo stacji o formacie, powiedźmy, polityczno-rozrywkowym, rozmawiałem pod koniec maja z Karoliną Kawską na temat kampanii wyborczej do Parlamentu Europejskiego. Wskazałem wówczas, że efektem kampanii jest zniechęcenie Polaków do udziału w wyborach. Przyczyniła się do tego negatywna kampania PiS i, częściowo, SLD. Przywołałem wyniki badań przeprowadzonych 22 maja 2009 r. przez TNS OBOP, które wskazywały, że działania polityków zniechęciły aż 43 proc. Polaków do pójścia do urn. Tylko 17 proc. z nich kampania zachęciła do głosowania, natomiast według 32 proc. badanych była ona niezauważalna.

Zniechęcanie wyborców do głosowania - stwierdziłem wówczas - i niska frekwencja może być korzystna dla PiS-u, ponieważ elektorat tej partii karnie chodzi do urn, w odróżnieniu, np. od osób popierających PO. Inaczej ta antykampania to marnowanie pieniędzy. PiS postawił sobie za cel wyłącznie zniechęcanie do PO. Zdobywanie głosów dla własnej formacji potraktowano marginalnie.

Cztery (rozpięte) guziki w koszuli Wojciecha Olejniczaka na zdjęciu, które zamieścił na okładce tygodnik Wprost “wstrząsnęły” polską opinią publiczną. Zainspirowało to rozmowę na temat “wylaszczania” się polityków, w której wziąłem udział w programie Pytanie na śniadanie w TVP 2.

Wojciech Olejniczak oderwał kupony od swojego dość ryzykownego dla wizerunku polityka zagrania (Bruksela, Bruksela :o). Wprost, zauważając popularność wydania z rozpiętym politykiem, użyło okładki do kampanii marketingowej. Na podejście Polaków do całej sprawy wskazują wyniki internetowej sondy na temat następnego polityka, którego tors chcemy zobaczyć. Uczestnicy badania wskazali… Ryszarda Kalisza, a zaraz zanim Jarosława Kaczyńskiego.

P.S. Ku mojemu zaskoczeniu tuż po tym programie zwolniono Tomasza Kammela, prowadzącego Pytanie. Pomijają powód tej decyzji przyznam, że to klasyczne złamanie zasad HR. “Nigdy nie wolno zwalniać przed weekendem” powiadają mądrze najstarsi HR-owcy. Czemu? Nie wolno zostawiać ludzi samych z ciężkimi myślami w głowie na dwa niezmiernie długie dni. Ale kogo to obchodzi w TVP?

W połowie 2009 r. w Dzienniku, w dziale Społeczeństwo, ukazała się miniseria trzech artykułów poświęconych kawiarni Starbucks. Fenomen tego nadzwyczajnego zainteresowania postanowił zgłębić blog Mediafun, który zamieścił także mój komentarz na ten temat:

“Właśnie siedzę w przybytku Starbucks i wcale nie widzę, aby nadmierne słodzenie sprawiało tej sieci jakieś kłopoty; ba, kawa bez cukru działa znacznie słabiej.

Otoczony emodzieciakami siedzącymi z kubkami oznaczonymi ich imieniem (o imię prosi kasjerka przy płaceniu – megasprytny trik, aby momentalnie zaprzyjaźnić się z siecią) i nie widzę też cienia wpływu artykułu w Dzienniku na ich decyzje zakupowe. W świecie „faktów dziennikarskich” nadmierne lukrowanie brzydzi nas i słusznie, tak jak niewiele osób jest w stanie pić kawę posłodzoną sześcioma torebkami cukru.

Pamiętajmy, że Polacy, młodzi, czy starzy, lubią próbować nowości. Starbucks może odnieść sukces, bo dawno żadna sieć nie wchodziła na polski rynek; może stąd to zainteresowanie, momentami na progu histerii. Nie przeszkodzą mu w tym kiepskie artykuły, nawet w Dzienniku. Więcej zależy od kultury organizacyjnej i oryginalnego podejścia do klientów. No i cukru.”

Więcej >>>

"Polacy spoza wielkich aglomeracji dużo bardziej cenią sobie kontakty bezpośrednie niż mieszkańcy blokowisk. Dlatego z punktu widzenia marketingu politycznego ta taktyka ma sens – tak mówi fragment mojego komentarza przytoczony przez Rzeczpospolitą i Życie Warszawy" – komentowałem tak rajd prezydenta Lecha Kaczyńskiego w roku 2009 po miejscowościach takich jak Wisła, Krotoszyn, Nysa, Dębica, Wejherowo, Puck, czy Skwierzyna.

"Road show głowy państwa i bezpośrednie spotkania z wyborcami należą do typowych narzędzi marketingu politycznego, choć są bardziej charakterystyczne dla zaawansowanej kampanii wyborczej. Warto zaznaczyć, że elektorat PIS, partii z której wywodzi się Prezydent, to w dużej części mieszkańcy małych miejscowości. Bezpośredni kontakt z politykiem, a tym bardziej Prezydentem, zawsze jest wydarzeniem i ma szansę wpłynąć dodatnio na zachowanie przy urnie wyborczej, szczególnie i tak lojalnych wyborców z małych miast. Podsumowując: obrana taktyka zbierania małych punktów jest słuszna. Ale czy będzie wystarczająca przed nadchodzącymi nieuchronnie wyborami prezydenckimi?"

Prezydent Lech Kaczyński od wielu miesięcy konsekwentnie objeżdża kraj odwiedzając, oprócz dużych aglomeracji, także małe miejscowości. Artykuł “Prezydencki rajd po kraju“, zamieszczony w Rzeczpospolitej i Życiu Warszawy, wskazuje, że Prezydent odwiedził już 33 miasta i miasteczka. Jednak dopiero ostatnio widać efekty – spadający dotąd poziom poparcia prezydenta lekko poszedł w górę (dotyczy sytuacji z maja 2009 r.).

Cały artykuł w Życiu Warszawy>>>

KupFranki.pl udowadnia, że rok 2009 upłynie pod znakiem sieci społecznościowych (tekst pisany w pierwszym kwartale ub.r.; dziś wiemy, że 2010 to również rok sieci społecznościowych, a KupFranki.pl nadal przyciągają kredytobiorców we frankach). Nowe technologie z łatwością integrują ludzi wokół idei i zachęcają do… czynu. Czyżby nadchodziła jakaś fundamentalna zmiana?

Nie dość, że chodzi o gigantyczne sumy, bo ok. 134,9 mld zł kredytów zaciągniętych we frankach szwajcarskich, to sprawa dotyczy tysięcy Polaków. Posiadacze kredytów, przyciśnięci do ściany przez ich rosnący koszt, postanowili wziąć sprawę w swoje ręce. Pierwsi podnieśli głowę klienci mBanku i Multibanku. Już od pewnego czasu protestują na stronie Mstop.pl oraz forum Nabiciwmbank.pl. Ale przebił wszystkich Franek_Kolasa i jego sieć społecznościowa KupFranki.pl.

Franek_Kolasa, takim właśnie nickiem podpisuje się 31 letni ekonomista z Poznania, nie protestuje, lecz przedstawia rozwiązanie na obniżenie kosztu kredytu we frankach – po szczegóły odsyłam do KupFranki.pl. Kolasa skorzystał przy tym z rozwiązania o nazwie mixxt, któremu PR-owcy powinni się przyglądać co najmniej z respektem. Mówiąc w wielkim skrócie jest to rodzaj Facebook’a, który może założyć w zasadzie każdy, kto dysponuje niezbyt zaawansowaną wiedzą na temat Internetu. Narzędzie jest proste w obsłudze. Może nim zarządzać jeden człowiek nawet wtedy, gdy sieć łączy już parę tysięcy użytkowników, jak w przypadku KupFranki.pl.

Ale kluczem do zrozumienia rodzącego się fenomenu sieci społecznościowych powoływanych ad hoc nie jest technologia, a raczej chęć powrotu do wspólnoty. Ta zarzucona w czasach wojującego indywidualizmu idea odżywa wobec wspólnego zagrożenia. Wszak nie od dziś wiadomo, że ludźmi podzielonymi rządzi się łatwiej, szczególnie podzielonymi na społeczne atomy. Natomiast wspólnota, zestaw jednostek połączonych, np. chęcią obniżenia kosztu kredytu i skupionych w jednym miejscu – w sieci społecznościowej, sama zaczyna sięgać po „władzę”, jako grupa wpływu.

Zastanowiające jest zachowanie bankowców, wyraźnie zaskoczonych rozwojem wydarzeń i nie wiedzących, jak właściwie zareagować. Dodam jednak, że nie ma tutaj w zasadzie punktów odniesienia, czy wzorów, którymi można się łatwo podeprzeć. Dlatego specjaliści od komunikacji zaczynają sięgać po coraz bardziej rozpaczliwe chwyty. Jeden z banków zorganizował spotkanie na które przyszło kilka osób, po czym oznajmił, że porozumiał się z klientami. Zrzut ekranu zamieszczony na Mstop.pl pokazuje jak to bank sięga po kampanię linków sponsorowanych o treści.

„Oficjalne stanowisko. Sprawdź jak wygląda druga strona medalu”. Problem chyba nie w sposobie komunikacji, ale w samym komunikacie. Wygląda na to, że trzeba zmienić sposób myślenia, podejście do klientów, bo pierwszy raz spotykam się z taką sytuacją, że to instytucja pokazuje drugą stronę medalu. Dotychczas była to domena klientów.

Tymczasem klienci… Tymczasem klienci dokonują czegoś bezprzykładnego. Mając własną trybunę w postaci technologii internetowych artykułują otwarcie swoje opinie i żądania lub wręcz szukają rozwiązań sami, wyręczając instytucje. Czy to jest znak nadchodzącej fundamentalnej zmiany? Proszę sobie odpowiedzieć samemu.

P.S. Dodam dla jasności, że kredyt mam, ale w złotówkach.